Alberic Godderis (23) is sinds januari op vraag van het museum in dienst getreden als orgelrestaurator. Naast het restaureren en het onderhouden van de collectie heeft hij er nog een paar extra taken bij. Zo is Alberic in april naar China gereisd om daar in opdracht van het museum een orgel op de Wereldtentoonstelling te plaatsen in het Hollands paviljoen. Hier volgt een impressie van hoe hij dit ervaren heeft:

Draaiorgel “de Drie Pruiken”, een anderhalf ton wegend Utrechts monument, werd uitgekozen om Nederland te vertegenwoordigen in China. En ik mag er voor zorgen dat het orgel daar kom en mag het daar ook gaan opbouwen. Spannend!

Het is bijna zover, eindelijk kan het orgel, na alle voorzorgsmaatregelen en aanpassingen, het vliegtuig in om een reis rond de wereld te maken. Het instrument zit in onderdelen verpakt in vijf grote kisten die vóór het paviljoen worden afgezet op het moment dat wij daar aankomen.  
We komen aan op een heel erg drukke expo. Neen, we moeten niet in de rij staan om binnen te komen, en neen, er zijn geen duizenden bezoekers die de paviljoenen aan het bewonderen zijn. Wel bevinden we ons onder de schrijnwerkers, bouwvakkers, exposanten en architecten die er alles aan doen om alles klaar te krijgen voor de grote opening volgende maand. Overal horen we nog zaagmachines en ruiken we nog de verse verf die net op de gebouwen is aangebracht. Alsof we ons in een leeg pretpark bevinden. Maar dan wel met her en der een militair op de hoek van de straat, want ja, China laat niets aan het toeval over.
We komen aan bij het paviljoen en mijn ervaren collega, Martin Conrads, een ex-medewerker van het museum, stelt me gerust, maar schiet toch uit zijn slof wanneer hij de Chinese verhuizers ziet stuntelen met de net gearriveerde kisten.
Uiteindelijk gaat alles goed, de kisten staan buiten op de acht meter hoge straat van “Happy Street”voor de deur van het lokaal waarin het we het orgel zo dadelijk moeten opbouwen. Een hele klus, want er zijn heel wat infrastructurele uitdagingen. Het instrument moet buiten deels worden opgebouwd en op zijn oude houten driewieler getild worden, alleen zo kan hij naar binnen. We hebben drie dagen de tijd om het instrument volledig speelklaar te maken. Dat moet goed gebeuren daar het orgel vervolgens de volgende zes maanden probleemloos door moet komen tot het einde van de expo.

De terugweg naar het hotel is elke dag opnieuw een verbazingwekkende ontdekkingsreis waarin we een mengeling van Chinese cultuur met slecht geïnterpreteerde westerse gewoontes zien. Elke dag opnieuw weet de nog steeds ongeopende expo mij te boeien. En elke dag wordt het er ook drukker.
De derde dag ter plaatse staat tegen de middag het orgel te spelen als een zonnetje. Hij doet al meteen waarvoor hij gekomen is, de Chinese vaklui en verantwoordelijken van andere paviljoenen staan verbaasd voor het orgel, al dan niet een filmpje schietend met hun mobieltje. Opdracht tot hier toe geslaagd. We wuiven het orgel uit en verlaten de expo om daarna nog even de stad te verkennen, want wij weten niet beter dan dat de dag daarna ons vliegtuig ons terug brengt naar Nederland. Maar niets is minder waar. Het internationale vliegverkeer over de hele wereld ligt plat vanwege de vulkanische as die uit een vulkaan in IJsland spuit. We krijgen nog een extra week om het drukke Shanghai te bezichtigen. Uiteindelijk kunnen we toch terug naar huis, met het vooruitzicht over enkele maanden terug te komen om het orgel weer op te halen.Het was een unieke opdracht die mij als jonge restaurator aangeboden werd.

Het spelende draaiorgel is op deze link te zien.